کتاب یکشنبه های داستانی

نوشته ی پشت جلد:
مرد کولی یکه خورد و برگشت طرف اتاقک، کامیون بی حرکت درجا زد و روشن ماند. کولی اطرافش را نگاهی انداخت و آرام شد. بعد آمد طرف سایه بان ها، صدای دمپایی هاش که می کشید روی زمین جوری بود انگار یک نفر بیخ گوش ات تنه ی درختی را با اره خراش بدهد. بعد رسید به من. گفت سیگار داری؟
حالا بهتر می توانستم ببینم اش. لایه ای نازک از خاک نشسته بود به موهای پرپشت اش. چهره ای سوخته داشت و لب های صورتی و پوسته شده. گوشه ی چشم راستش شکافته شده بود و بی آن که بخیه ای خورده باشد جوش گرفته بود. یک رد گوشتی سفت شده که تا روی شقیقه اش ادامه داشت. گردنش از عرق خیس بود و برق می زد. انگار مسیری طولانی را آمده باشند.