حیات ذهن

درباره ی کتاب:
حیات ذهن به باور بسیاری یکی از مهمترین آثار فلسفی آرنت محسوب می شود. او قصد داشت این کتاب را در قالب سه جلد بنویسد: تفکر، اراده و داوری؛ سه جلوه مهم حیات ذهن که به تعبیری “جمهوری ذهن” را تشکیل می دهند. متاسفانه مرگ آرنت در سال 1975 مجال اتمام این طرح را از او گرفت. آرنت در این هنگام نگارش دو جلد از کتابش را به پایان رسانده بود که بعد از مرگش منتشر شدند، ولی از جلد سوم چیزی جز یادداشت هایی در کار نبود.
در جلد اول که “تفکر” نام دارد، با متفکری مواجهیم که درباره چیستی و چگونگی تفکر، خاستگاه و موجبات آن و جا و مکان متفکر اندیشه می کند، و در جلد دوم با عنوان “اراده” جایگاه این قوه در تاریخ فلسفه و فکر، رویکردهای گوناگونی که اراده به خود دیده است و نسبت آن با سایر قوای ذهن بررسی می شود.
بخشی از درآمد کتاب:
حیات ذهن، عنوانی که برای این مجموعه درسگفتار برگزیده ام، طنینی پر طمطراق دارد و سخن گفتن درباره تفکر برایم بقدری گستاخانه به نظر می رسد که احساس می کنم باید کار را بیشتر با توجیه آغاز کنم تا با دفاع. البته برای خود این موضوع، مخصوصا در چارچوب مقام والایی که درسگفتارهای گیفورد اساسا دارد توجیهی لازم نیست. آنچه نگرانم می کند این است که من به سراغ این موضوع می روم، زیرا «فیلسوف» بودن یا به حساب آمدن در شمار کسانی که کانت، با طنز و تعریض، آنها را متفکران حرفه ای نامید نه ادعای من است و نه خواست و آرزوی من. پس سوال این است که آیا نمی بایست این مسایل را به اهل فن واگذارم و پاسخ این سوال باید معلوم بدارد که چه چیزی باعث شد به جای آنکه این مطالب نسبتا هول آور را به حال خود بگذارم، خطر کنم و از حیطه های نسبتا بی خطر علوم سیاسی و نظریه ی سیاسی به سراغ آنها بروم.
به واقع، دل مشغولی من به فعالیت های ذهنی دو منشاء کمابیش متفاوت دارد. درجه اول آن حضورم در دادگاه آیشمان در اورشلیم بود. در گزارشی که در این دادگاه نوشتم از «پیش پا افتادگی شر» سخن به میان آوردم…