داستان نیروانای ناممکن ما

نوشته ی پشت کتاب:
روزگار بدی بود. من تهران زندگی می کردم و مائده ساری. هر دو هفته یک بار، فاصله ای دویست و پنجاه کیلومتری را طی می کردم. فاصله ای که بین تنمان بود. گاهی شب ها وقتی در بستر دراز کشیده بودیم و چشم ها را بسته بودیم به امید این که به خواب هم راه پیدا کنیم، آن قدر بزرگ می شدیم که در میانه ی کوه ها تنمان به هم می سید و می توانستیم دست هایمان را به هم برسانیم. ناهمواری های البرز را، کوه و دره اش را مثل بستری ناهموار زیر تنمان احساس می کردیم و مه و ابر انبوه فراز البرز لحافمان بود و ماه چراغ شب خواب.