دموکراسی و انقلاب

علی رغم این كه مردم آمریكا در اكثر مناطق پذیراى هر نوآورى هستند به لحاظ دیدگاه‌هاى سیاسى‌شان بسیار محافظه‌كاراند. ساختار حكومتى ایالات متحده از هر ملت صنعتى شده‌ى عمده كهن‌تر است. با این همه آمریكایى‌ها ترغیب مى‌شوند كه بنیادهاى قانونى جمهورى در اواخر سده‌ى هژدهم را با برخى حقوق انباشته شده و بازنگرى‌هاى گاه‌به‌گاه در آن، یك معیار عام حكومت قابل قبول معرفى كنند.
آنان در این اندیشه اشتباه مى‌كنند كه نظام‌شان در اوج دستاورد سیاسى قرار دارد و آینده نمى‌تواند بهتر از آن بیاورد. دموكراسى چیز خوبى است؛ دموكراسىِ بیشتر باز هم بهتر است. با این همه از رسیدن دموكراسى به كامل‌ترین آن در ایالات متحده و هر جاى دیگر بسیار فاصله است. در واقع این شكل حكومت مقدر است كه دستخوش عمیق‌ترین دگرگونى در عصر حاضر یعنى گذار از سرمایه‌دارى به سوسیالیسم باشد. آمریكائیان به‌منزله‌ى مشاركت‌كننده‌ى در این فرایند ناگزیرند با این چشم‌انداز، همچون سایر ملل، خود را سازگار نمایند.
جان دیویی، فیلسوف پراگماتیست امریکایی، هرگز نپذیرفت انقلاب ها جایی قانونمند و ضروری در تکامل جامعه طبقاتی دارند هرچند این واقعه دو بار در تاریخ امریکا به رهبری تامس جفرسون و آبراهام لینکلن روی داده بود. جفرسون به جیمز مدیسون نوشت شورشها، خواه اکنون و بعدها، چیز خوبی است و همان قدر در جهان سیاسی ضروری است که طوفان در حوادث طبیعی. در واقع میان این دو دموکرات دنیایی اختلاف است. جفرسون سخنگوی دموکراسی انقلابی بود و دیویی، فیلسوف یک دموکراسی لیبرال که از انقلاب نفرت داشت. برای جفرسون شورش ادواری، دست کم هر بیست سال یک بار، ضرورتی پزشکی برای سلامت حکومت بود. جفرسون بیشتر یک مارکسیست به نظر می رسید تا یک پیرو دیویی.