رمان قلعه ی سفید

نوشته ی پشت جلد:
زود گرفتند و بردند، مجبورم کردند زانو بزنم. پیش از آن که سرم را روی کنده بگذارم، یکی را دیدم که انگار از میان درخت ها پرواز می کرد و می گذشت. حیرت کردم: من بودم، ریشم بلند شده بود و آن جا، بی آنکه پاهایم به زمین بخورد، بی صدا راه می رفتم. خواستم تصویرم را که از میان درخت ها می گذشت، صدا بزنم؛ صدایم در نیامد، سرم روی کنده ی درخت بود. آن موقع با این فکر که چیزی که نزدیک می شود فرقی با خواب ندارد خودم را رها کردم، منتظر بودم، پس گردن و پشتم مور مور می شد. نمی خواستم فکر کنم، اما هم می لرزیدم و هم فکر می کردم. بعد بلندم کردند و غرولندکنان گفتند: پاشا خیلی عصبانی خواهد شد!