رمان پسری که مرا دوست داشت

نوشته ی پشت جلد:
پسرک دوچرخه سوار به سرعت از کنار دخترک دانش آموز رد می شد و می پرسید:«عروس مادر من می شی؟» دخترک هرگز به این سوال پاسخ نمی داد. سکوت علامت رضا بود؛ این را هر دو می دانستند. پسرک در هفده سالگی به جبهه رفت و در چهل و دو سالگیِ دخترک بازگشت و در قبرستان شهر کوچک آرام گرفت. فردای روز تشییع استخوان های پسرک، زن سر مزار او رفت. همان پسرک شوخ و شنگ هفده ساله در قاب عکس به او لبخند می زد. دخترکی شش ساله ظرف خرما را جلوش گرفت و گفت:« چقدر پسرتون خوشگل بوده!»…