رمان یک پرونده ی کهنه

نوشته ی پشت جلد:
پنج نفر بودند: یک سرهنگ ستاد، یک سرگرد فراری، یک سروان اخراجی و دو نفر شخصی. دور یک میز گرد قدیمی با چند صندلی لهستانی و یک چراغ سقفی حبابدار که نور اندکی به اتاق می پاشید. پرده ها را کشیده بودند. نمی دانستند که بیرون برف ریزی شروع به باریدن کرده. زمستان سختی بود. دایم برف می بارید. همه جا یخ زده بود، حتی شاخه های درختان یخ زده بودند و از آنها قندیل های بلورین آویزان بود. هر شب چند پرنده یخ می زدند و زیر شاخه ها می افتادند، اما کسی به آنها نگاه نمی کرد…
بخاری زغال سنگی بزرگی کنار اتاق بود که گروگر می کرد و بدنه اش سرخ شده بود اما چون یخبندان شدیدی بود نتوانسته بود سرمای اتاق را پس براند. امشب قرار بود جلسه ی مهمی برگزار شود. سرگرد فراری گفت:«اصل بر آن است که موانع سر راه حزب باید حذف شوند. چه درهای پوسیده، چه دیوارهای سیمانی. این دیالکتیک است. ما باید به هر قیمت روی توده ها اثر بگذاریم. درست است که حزب غیرقانونی شده، اما این وضعیت موقتی است. ما برای مدتی زیرزمینی شده ایم اما باید نشان دهیم وجود داریم…