کتاب دون ژوان (از زبان خودش)

درباره ی کتاب:
چیزی جز تسلی ناپذیری و اندوهش او را به حرکت وا نمی داشت. اندوهش را به سرتاسر دنیا می برد و آن را در دنیا می پراکند. دون ژوان با اندوهش زندگی می کرد، مثل یک منبع نیرو. اندوهش بزرگتر و فراتر از او بود. به تعبیری – و نه فقط به تعبیری – مسلح به آن، اگرچه خودش را به هیچ وجه نامیرا نمی دانست، ولی می دانست که آسیب پذیر است. اندوه چیزی بود که سرکشش می کرد و در عوض (یا به عبارت دقیق تر مرحله به مرحله) او را در برابر هر چیزی که پیش می آمد کاملا نفوذناپذیر می کرد، پذیرنده می کرد و در صورت لزوم نامرئی.
در طول دهه ها هانتکه مصرانه و سرسختانه از چیزی بیش از طرح داستان سنتی گریزان نبوده است، و این بار هم بدل به راوی نمی شود، بلکه احضار کننده ی لحظه ها و مکان ها باقی می ماند، کسی که وقتی بن مایه های داستانی او را برای توجیه، استدلال یا حتی تحول تحت فشار می گذارند، قاطعانه از آن سر باز می زند.