کتاب روز دیگر شورا

گزیده ای از کتاب:
شورا صبر می کند خانه خالی بشود تا تلفن کند. دوست ندارد پیش کسی زنگ بزند. منصور هر بار جلسه ی نقد مکالمه می گذارد و ایرادهای زبانی و معاشرتی اش را می گیرد. دستش به گوشی نمی رود. حوصله ی آن زوج افسرده ی غم زده را ندارد، ولی دیگر نمی تواند ماموریت را بیشتر از این به تاخیر بیندازد. شماره می گیرد و خودش را آماده می کند به شنیدن صدای گرفته ی منیژه که چشم های غمگینی دارد و لبخندی شرمنده به جای او صدای مردانه ای جواب می دهد. شوهرش است. بیژنی را همان یک بار توی بیمارستان دیده. صورت جدی و زاویه دارش با صدای پوشش دار گرم و گیرایش نمی خواند. صدایش مثل چاه رازآلود و عمیقی است که شورا بی اختیار کشیده می شود توی آن و دلش می خواهد همان تو بماند. تصورش را هم نمی کرد که صحبت با او این قدر گرم و راحت پیش برود و این همه حرف بزند. از دعوای خانه می گوید و با هم می خندند. بیژنی از زنش می گوید. « همه اش تو خودشه. حرف نمی زنه. بعضی وقتام می ره یه جلساتی که من ازشون سر در نمی آرم.»
و انگار می خواهد تا شب درد دل کند. برای شورا جالب است که مردی این قدر راحت از زنش بگوید. مردهای رزاقی این کار را نمی کنند. « بیشتر شب ها کابوس می بینه. با گریه از خواب بیدار می شه و تا صبح راه می ره. گاهی وقت ها شک می کنه که کار درستی کرده یا نه. خواب می بینه سپهر رو دارن شقه شقه می کنن و اون هیچ کاری از دستش بر نمی آد. یکی بهش گفته با این کاری که کردی از هر دو حیات ساقطش کردی. دیگه روحش هم تکه تکه شده. بهش می گم تو با این کارات روح منم تکه تکه می کنی. حالا کم مونده بره احضار ارواح.»
«بن بست های زندگی آدم رو خرافاتی می کنه.» بیژنی انگار که انتظار شنیدن این حرف را نداشته باشد یک لحظه مکث می کند بعد کمی محتاط تر ادامه می دهد…