کتاب سه داستان ( بارتلبی محرر. بنیتو سرینو. بیلی بادبحری)

کتاب سه داستان ( بارتلبی محرر. بنیتو سرینو. بیلی بادبحری)

درباره ی کتاب:

هرمان ملویل، رمان‌نویس، شاعر و نویسندهٔ داستان‌های کوتاه آمریکایی است. آثار او در زمان حیاتش چندان مورد استقبال قرار نگرفتند و حتی رمان‌هایی که دربارهٔ دریا نگاشت از تعداد خوانندگانش کاست. اما سال‌ها بعد و در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، رمان موبی‌دیک او یکی از برترین شاهکارهای ادبیات آمریکا و جهان شناخته شد.

این کتاب سه تا از مهم‌ترین رمان‌های کوتاه ملویل را ارائه می‌کند – بارتلبی محرر – بنیتو سرینو – بیلی باد بحری.

بارتلبی مُحَرِّر:

داستانی از وال‌استریت (به انگلیسی: Bartleby, the Scrivener: A Story of Wall Street) داستان کوتاهی از هرمان ملویل نویسنده آمریکایی است که اولین‌بار در نوامبر و دسامبر ۱۸۵۳ به‌طور ناشناس در دو شمارهٔ مجلهٔ پاتنام منتشر شد و بعداً، سال ۱۸۵۶ با تغییرات جزئی در داستان‌های پیازا به‌چاپ رسید.

در این داستان یک وکیل وال استریت، دفتردار تازه‌ای را استخدام می‌کند که پس از تقلا و کار سخت‌اش در چند روز ابتدایی، سپس از رونوشت‌برداری یا انجام هرکار یا وظیفهٔ دیگری که به او محول می‌شود امتناع می‌کند. آن‌هم هربار با گفتن جملهٔ «ترجیح می‌دهم نکنم».

بارتلبی محرر را می‌توان داستان مردی دانست که در برابر بسیاری از درخواست‌هایی که از او می‌شود، می‌تواند به راحتی و با خونسردی «نه» بگوید.

بنیتو سرینو:

رمانی است نوشته‌ی هرمان ملویل.

«بنیتو سرنو»، رمانی برگرفته از حوادث واقعی است و اسامی شخصیت‌های آن نیز تغییری نکرده است، این داستان، قصه‌ی یک کشتیِ تجاریِ امریکایی را در مواجهه با یک کشتیِ مرموز اسپانیایی بازگو می‌کند که خدمه‌ی اکثراً سیاه‌پوست و ناخدای سفیدپوستش، در عین قحطی‌زدگی، با هر پیشنهادِ کمکی مخالفت می‌کنند.

این رمان، که در میان آثار ملویل عیان‌ترین رویکرد سیاسی را دارد، آکنده از کنایه، اشاره و تمثیل است و پر از تصاویرِ آینه‌ای که خواننده را درگیر تأملات ژرفی در باب ستم‌کاری و ستم‌دیدگیِ آدمی و انحطاط متعاقب آن می‌کند.

بیلی بادبحری:

همدردی و خوبی ممکن است دو پدیدار مرتبط باشند ولی یکی نیستند. با اینکه در «بیلی باد» نقش عمده با همدردی است ولی موضوع داستان خیر فراتر از فضیلت و شر ورای رذیلت است و طرح داستان از رو به رو شدن این دو، شکل می گیرد.

خیر فراسوی فضیلت همان خوبی طبیعی و شر فراتر از خبث همان «فساد و تباهی به اقتضای طبیعت» است که بکلی از پستی و شهوت جداست. هیچ یک از این دو صفت جنبه ی اجتماعی ندارد و دو مردی که این گونه خیر و شر را تجسم می دهند به هیچ جا در جامعه متعلق نیستند.

بیلی باد کودکی سر راهی بوده است و شخصیت مخالف اوکلاگارت هم معلوم نیست از چه اصل و ریشه ای است… «هانا آرنت – کتاب انقلاب»