کتاب طوفان (نمایشنامه)

درباره ی کتاب:
طوفان شاید آخرین نمایشنامه ای باشد که همه ی آن را شکسپیر خود نگاشته است. به همین سبب نسل های خواننده بی میل نبوده اند که آن را در مقام اوج بینش شکسپیر ببینند و «پروسپرو» را با وی یکی بپندارند و گفتار مشهوری را که طی آن پروسپرو عصای جادوی خویش را می شکند بدرود شکسپیر تلقی کنند. گرچه امروز سخن سنجان در این باره تردید دارند که شکسپیر را پروسپرو یکی بدانند با این حال کسانی از ما که طوفان را دوست داریم ناگزیر از این احساسیم که طوفان نمایشگر اوج کار اوست و شکسپیر بدون خرد و فنونی که در جریان نگارش دیگر نمایشنامه هایش اندوخته بود نمی توانست آن را بنگارد…
داستان با صحنه ای از آشفتگی آغاز می گردد: طوفانی که در دریا درگرفته و نظم اجتماعی معمول را پوچ و بیهوده ساخته است. ملوانان نسبت به اشراف که در کوشش به حفظ شأن و بزرگی خود دست و پاگیر خدمه کشتی اند از حدود ادب و احترام خارج می شوند. شهامت آمیخته به حسن خلق گونزالو در برابر رفتار نامعقول آنتونیو و سباستیان که به دریانوردان ناسزا می گویند برجستگی خاص دارد اگرچه اینان در مراحل بعدی نمایشنامه با توطئه علیه نظم اجتماعی خویشتن را بس معقول خواهند پنداشت. طوفان به صاحب منصب کشتی مجال می دهد احساس برتری طبیعی را که ربطی به مراتب اجتماعی ندارد ابراز کند… در صحنه ی بعد، در می یابیم که طوفان اشاره ای است و مراد از ایجاد آن تجدید حیات نظم اجتماعی…
نمایشنامه پر است از تصاویر و تصور طوفان و دریا و اصوات طبیعی و موسیقی و این تصویرسازی نمایشنامه را در جایی قرار می دهد که بی نظمی در خدمت نظم نیست بلکه به طرزی ناگشودنی با او در آمیخته و در حقیقت با وی یکی شده است و چیزی که می تواند و لازم است که نظم را از بی نظمی بازشناسد دگرگونی و تحول درک و مشاهده است.