کتاب ماه نیمروز (هشت داستان)

گزیده ای از متن کتاب:
هواپیما در پاره ابرهای صبحی بهاری روان بود. لخته های معلق بخار در هوای شیری رنگ، مثل گوشه های یک رویای رو به فراموشی بودند یک بار دیگر مسافرها را شمرد تا به انتهای هواپیما رسید. چشم به چشم مرد سفید چشم که شد دانست که او می بیند. به دل گفت: «خدایا، نه… این آخرین پرواز من است.» و خودش متعجب شد از این فکر بی مقدمه. پس از این پرواز ازدواج می کرد. خانه می نشست و بچه ای را انتظار می کشید. به عقب رو گرداند. همکارش وسط های هواپیما به مسافرها شکلات تعارف می کرد. مهماندار حس کرد وقتی که او به انتهای هواپیما برسد و متوجه مردها شود دیگر فرصتی برای خود نخواهد داشت. گُرگُر موتور هواپیما، زوزه ی هوای رد شده، در گوش هایش به حد آزار رسیده بودند. خم شد طرف مردها. بوی عسل و پلاستیک کهنه را بویید و فقط توانست بپرسد: چیزی میل دارید؟ هر سه با هم گفتند: بله چای. هواپیما به رعشه افتاد. مهماندار می خواست که برود به ردیف جلو، بغل دست مردی که عاشقش بود بنشیند و دست او را بگیرد. اما امان نیافت. از تکان شدیدی پرت شد کف هواپیما و در انبساط دردناک شتاب هواپیمای ساقط، فکر کرد…