کتاب مقالاتی درباره ی دین (فلسفه و جامعه شناسی دین)

درباره ی کتاب:
گئورگ زیمل دین را قلمرو معینی از واقعیت، مانند حکومت یا اقتصاد، نمی شمرد؛ بلکه آن را نگرش یا دیدگاه – شیوه ی نگریستنی به جهان چونان کل – تلقی می کند. معهذا او دین را به مجموعه ای از احساسات سوبژکتیو که فقط درون فرد روری می دهد تقلیل نمی دهد؛ از نظر او، دین، مانند هنر، قلمرو سومی را برمی سازد، که میان سوژه و ابژه وجود دارد. دین «همواره عینیت یافتن (ابژکتیو شدن) سوژه است و بنابراین جایگاهش فراتر از آن واقعیتی است که به ابژه به معنای دقیق کلمه یا به سوژه به معنای دقیق کلمه اسناد داده شود». زیمل واقعیت را تقسیم شده میان امر سوبژکتیو و ابژکتیو می داند، ولی لازم نیست که گسستی میان این دو رخ دهد: قلمرو سوم، که با تعامل میان آدمیان پدید می آید، می تواند به مثابه پلی عمل کند. بنابراین هر شخص مذهبی چیزی مانند کشیش اعظم – سازنده ی پل – است تا آنجا که سهمی در ساختن آن دارد. به این ترتیب، این است معنای دین، دست کم مطابق با ریشه شناسی ای که از روزگار آگوستین به ارث رسیده است: لغت لاتینی Religare به معنای دوباره وصل کردن چیزی که شکافته شده است.