کتاب هایدگر و پرسش بنیادین

کتاب هایدگر و پرسش بنیادین

کتاب حاصر در آغاز راه تاویل اندیشه ی یکه ی هایدگر، متوجه سرآغاز راه فکری خود اوست. هایدگر اندیشیدن را امری پایان ناپذیر می دانست، و درباره ی کار خود می گفت که فقط «در راه است»، و می داند که هرگز به پایان این راه نخواهد رسید.

مهمتر این که می گفت در اندیشه اش نه از یک راه مشخص و معلوم بل از راه های بی شمار پیش رفته است. او حتی یک بار در مفهوم زمان نوشت:«من هیچ فلسفه ای ندارم» به رغم این گفته اش او یک فیلسوف بود.

زیرا فلسفه را نه به عنوان چیزی که کسی دارد بل همچون کاری که کسی انجام می دهد می شناخت. فلسفه و کار فکری برای او نه دسترسی به نظریه بود و نه مالکیت مجموعه ای از اصول و دانسته های یقینی بل دلبستگی و سرسپردگی پرشور به کنش پرسشگری بود، و یافتن افق و حدود پرسش بنیادین.

شرح من از اندیشه های هایدگر در نخستین آثار و هستی و زمان، همچون هر شرح و تاویلی نمی تواند بازنمایی صرف، و ارائه ی تصویری دقیق و به طور کامل مطابق با اصل باشد.

هایدگر هم راه با بسیاری از متفکران که پس از او (و متاثر از اندیشه های او) در زمینه ی هرمنوتیک متون نوشتند، به ما آموزش داد که هیچ توصیف و توضیحی نمی تواند با ادعای عینیت کامل به میدان بیاید، و همواره راهگشای فهمی تاویلی خواهد بود، و از این تقدیر گریزی نخواهد داشت.